De zon staat hoog.
Hoger komt zij dit jaar niet.
De vlier staat in bloei.
Kamille opent haar bloemen.
De rivier staat laag.
Libellen hangen stil boven het water.
Jonge vogels oefenen hun eerste vlucht.
Het voorjaar ligt achter ons.
Wat voorzichtig begon, is zichtbaar geworden.
Wat groeide, heeft vorm gekregen.
De natuur toont zich in haar volheid.
Niet uitbundig.
Niet haastig.
Meer gedragen.
Dieper.
Vruchten zetten zich.
Zaden vormen zich.
Het groen is niet langer pril,
maar stevig geworteld.
Langs het pad geurt de kamille.
In de schaduw van de vlier gonst het van leven.
Water zoekt zijn weg tussen riet en oevergras.
Alles lijkt te weten wat het te doen heeft.
De natuur houdt niets vast.
Zelfs nu niet.
Juist in de tijd van overvloed
vertrouwt zij op wat komen gaat.
Misschien laat de zomerzonnewende zich daarin kennen.
Niet als een hoogtepunt dat moet worden gevierd.
Maar als een moment van aandacht.
Om stil te staan bij wat gegroeid is.
Bij wat wortel heeft geschoten.
Bij wat zonder veel woorden aanwezig mag zijn.
Te kijken.
Te genieten.
Te danken.
En daarna weer verder te gaan.
Zoals de rivier blijft stromen.
Zoals het licht langzaam zal keren.
Zoals de seizoenen elkaar blijven ontmoeten.
De zon staat hoog.
Hoger komt zij dit jaar niet.
En toch is alles precies op tijd.
1 gedachte over “Litha – Zomerzonnewende”