Piet-Hein Om het ritme van de seizoenen te volgen, laat ik mij inspireren door het Keltische jaarwiel. Dit eeuwenoude ritme markeert de natuurlijke overgangen in het jaar: van het eerste lentelicht tot de oogst, van de herfst tot de stilte van de winter. Voor mij is het geen geloofssysteem of historische reconstructie, maar een uitnodiging om … Lees verder
Het is niet meer voorzichtig. Waar het eerste licht nog zacht wasen de lente zich langzaam liet horen,is het nu vol. De lucht draagt geur.Bloesem, aarde, beweging. Insecten zijn overal.Vogels vliegen af en aan.Het groen is niet meer fris alleen,maar aanwezig. Het bruist. En soms…is dat bijna te veel. Vandaag hoorde ik het terug.Hoe de … Lees verder
Getijdenbrief V – De Linge De Linge vertraagt. Niet zoals de grote rivieren,maar stil,bijna ongemerkt. Hier ligt mijn oorsprong.Deil.Mijn clan.Nestwarmte. Tussen boomgaarden en dijkenvormden land en mens elkaar.Werk, seizoenen,leven dat groeide en bloeide. De rivier slingert,neemt haar tijd,en geeft ruimte. Aan zintuigen.Aan waarnemen.Aan wat zich laat zien. Niet elke grond is ankergrond. Dat heb ik … Lees verder
Oude lagen laten los.Met krabben en schuren komt de romp vrij.Antifouling, poetsen, waxen, een ritme van handen en aandacht. Wat beschermde, wordt zichtbaar.Wat zichtbaar wordt, vertelt. De KoCo wordt opgehaald en gaat weer te water,met een stevige NO 8.Wind die niet vraagt, maar neemt.Een herinnering dat beweging sterker is dan stilstand In het werk zie … Lees verder
Ik vertrek uit Nijmegen in helder licht. Aan het einde van de dag zal ik onder de sterren bij de KoCo staan. De reis voert langs bekende lijnen. Wegen die al jaren hetzelfde voelen. Pas wanneer het noorden opent, wordt het rustiger. Het landschap wijder, de lucht lichter. Als Stralsund en Greifswald naderen, voel ik de aantrekkingskracht van “der … Lees verder
De winter laat zich nog zien in de Rijndelta en tegelijk ontwaakt de lente voorzichtig. De stuwwal rijst op uit het vlakke land. Bomen tekenen zich af tegen een bleke lucht. De Waalbrug en het silhouet van Nijmegen liggen gehuld in nevel. Het water beweegt nauwelijks zichtbaar. Het is fris. Dampende adem mengt zich met … Lees verder
Langs kusten, rivieren en deltagebieden leven mensen al eeuwen met hetzelfde ritme: eb en vloed, komen en gaan, blijven en vertrekken. Water verbindt plaatsen zonder ze gelijk te maken. Deze getijdenbrieven ontstaan vanuit dat ritme. Ze zijn geen reisverslagen en geen analyses, maar waarnemingen vanuit het leven aan water. Soms geschreven “hier”, soms “daar”. Soms … Lees verder
